2011 şükran dolu olsun, şükran yılı olsun!

Allahım, yüce evren, yaratıcı güç, Tanrım, şükürler olsun sana – bu kelimeler minnetimi ifade etmeye yeterli olur mu, bilmem.

Şükürler olsun ki bu sabah da uyandım, çocuklarına, evlerine uyanamayan onca insan varken.

Sıcak yorganıma uyandım, kanalizasyon boşluklarında, ATM odalarında uyananlar varken, onlar da senin sevgili kullarınken bana böyle bir hayat vermeyi seçtin, şükürler olsun.

Gerindim ve ayağa kalktım, sağlıklıyım, ayaktayım şükürler olsun, ayağa kalkamayanlar var, kendi iki ayağımla kalktım.

Aynaya baktım, kendimi gördüm bir kez daha, şükürler olsun – göremeyenler var ne kendini, ne sevdiklerini, ne de güneşi. (Kadın bıkkınlıkla şehrin gündelik karmaşasını tarif ediyor kör adama, adam iç geçirip, “Keşke bunları görebilseydim,” diyor... Önündeki levhada, “Tanrı gözlerimi kapattı, şimdi görebiliyorum,” yazılı... Görebildiklerime şükürler olsun.)

Bugün de şunu mu yesem bunu mu, aman fazla yemeyeyim diye düşünüp durdum mutfakta – “Bugün yiyecek bir şeyim var mı?” diye uyanan insanlar var, ben seçenekler arasında yapay sıkıntılar yaşarken, şükürler olsun sana.

Sevmenin, sebepsiz ve karşılıksız sevmenin, karşı konulamaz şekilde sadece sevmenin ne olduğunu bilmeyen onca insan var, sevdiğim için, karşı konulamaz şekilde sevmeyi bildiğim için, buna karşılık yaşadığım sıkıntılara dahi değdiğine inandığım için şükürler olsun.

Her sabah bir kör karanlığa, derin bir tatsızlığa uyanan insanlar var, beyin kimyaları huzura, zevke, mutluluğa elvermeyen insanlar, şükürler olsun ki hayatımda neşe, huzur, keyif var, vücudum gerekli maddeleri gerektiği kadar üretiyor, kör karanlıklar beni ele geçiremiyor çok şükür...

Bir kitap okumanın, bir şiir okumanın zevkini, ruhun bunlarla nasıl da beslenip genişlediğini, yükseldiğini, hafiflediğini bilmeyen insanlar var, okuduğum bunca satıra, bunca mısraya şükürler olsun, bana başka dünyalara dalmanın, dünyaya başka açılardan bakmanın muhteşemliğini gösterdiğin için.

Şükürler olsun verdiklerinin değerini anlayabildiğim, sana şükredebildiğim için –yiyecek yemeğini, sıcak yatağını, sevdiklerini, annesini, ayaklarını, rahatça aldığı koca bir nefesi şükretmeye değer bulmayan onca insan varken beni şükredebilenlerden kıldın, sen yaptın, beni bunca şanslı, bunca mutlu, bunca müteşekkir kıldın, şükürler olsun. Bana sisteminin mükemmelliğini yaşattın, akışı, akışını, akışının hatasızlığını gösterdin, beni inancına getirdin.

Bana inandın ve beni inandırdın, düşe kalka da olsa beni sana inandırdığın için şükürler olsun. Sana inanmanın, -iyi ve kötü diye ayırdığımız- her şeyin senin lütfunla vuku bulduğuna inanmak olduğunu gösterdin. Kafama vura vura öğrettin - başka türlü öğrenemedim ki - “kötü” dediğim şeye de sabretmeyi, onu da kabul etmeyi, ona da nihayet şükretmeyi: “İyi ki böyle oldu.” “Her şeyi tam olduğu gibi kabul ediyorum.” “Her şey, tam olması gerektiği gibi.”

Bana, karşında kul olmayı öğrettin, daha öğrenemedim hâşâ ama öğrenmem gerektiğini öğrendim, her gün öğreniyorum, her şeye yalnız ve yalnız karşında boynumu bükerek ulaşabileceğimi öğrendim, öğreniyorum her yaşadığımla, bana öğrettiğin, beni öğretilmeye değer gördüğün, beni öğrenebilecek duruma getirdiğin için şükürler olsun.

Hayatımda olan ve olmayan, fazla olan ve eksik olan, erken olan ve geç olan, güzel ve çirkin her şeyi sen lütfettin, hepsinden önemlisi, bana şükretmeyi lütfettin: Şükürler olsun sana. (2009- rev.) (31.12.2010)



Her salak bir krizle başa çıkabilir. İnsanı esas yıpratan, bu gündelik yaşam – Anton Çehov (Hem krizlerle, hem gündelik yaşamla, Orhan Veli’yi “öldüren bu telaş”la başa çıkabileceğimiz bir yıl olsun 2011!)