(tahmini okuma süresi: 2 dakika)
Bazen kendimi bir hayalet gibi hissediyorum, Medium dizisinin öteki dünyalarda da gezinen karakteri Allison misali, insanlar arasında görülmeden süzülüyormuşum gibi. Özellikle İstanbul’da, sokaklarda, kafelerde, sinemalarda, insanların arasında, gülümseyerek onların ya kanıksadıkları ya da aceleden, bezginlikten, tatsızlıktan fark etmedikleri “şahanelikleri”, mucizeleri, detayları izlerken. Yan yana yürüdüğüm, karşı karşıya oturduğum insanların benim gördüklerimi niçin görmediklerini merak ediyorum. Mavi gözlü bir bebeğin annesine gülüşünü, bir bardak çayın tazeliğini, geçtiğim sokaktaki ıhlamurların ya da gülibrişimlerin kokusunu, garson kızın işini ne kadar severek yaptığını, sokaktaki çocukların nasıl keyifle oynadıklarını ya da nasıl canhıraş ağladıklarını, boğazda dalıp çıkarak eğlenen karabatakları, sokaklardaki sanat eserlerini ve olaylarını, kocaman gülümsemesiyle ciklet satan özürlü adamı, dünyayı dolaşan acayip sergileri, insanı uçuran ritm sanatçılarını, daha neleri neleri, sanki sadece ben görüyorum / duyuyorum / biliyorum...
Oysa ışığa ihtiyacımız var. Bu kadar derin karanlıklar tarafından işgal edilmiş bir dünyada, ışığa çok ihtiyacımız var. Paylaşmaya, kötü haberleri ve stresleri ve fenalıkları değil, güzellikleri paylaşmaya ve artırmaya ihtiyacımız var. Neşeye, keyfe, takdire ve şükrana ihtiyacımız var. Buna o kadar canı gönülden inanıyorum ki, şu an başlattığım yeni girişimimle her gün bu duyguları posta kutunuza taşıyıp, gözünüze sokmaya talibim.
Ben bir neşe böceği değilim. Güzel bir uyuşturucu tribinde, hayattan ve gerçeklerden kopuk bir Polyanna değilim. Hayatın insanoğluna sunduğu her türlü tatsızlığı, üç aşağı beş yukarı herkes kadar yaşamakta olan bir vatandaşım. Ama fark nerde: perspektifte! Tatsızlığı tatsızlık olarak ait olduğu yere koymak, o sırada doğan yeni ayı da kutlama içkisiyle ve umut dolu duasıyla karşılamayı ihmal etmemek... Takdir edilesi olanı iki eli kanda da olsa takdir etmeyi ve hayata şükretmeyi başarmak.
* * *
Aslolan aşktır: yaşama, insana, kendine aşk. Yani aşkla yaşamak, yani temelde hayata duyulan aşk sebebiyle mütemadiyen keyif, neşe, takdir ve şükran duygularına gark olarak yaşamak. Evreni var eden, evreni döndüren bu enerjidir (evren dönüyor muydu yahu, yoksa dönen sadece dünya ve arkadaşları mıydı?!). Biz, her birimiz bireysel olarak aşk enerjisi sunarak evrene böyle muhteşem bir katkıda bulunduğumuz sürece, evren de bize bunu geri vererek bizi ihya etmesin de ne yapsın!.. İçinizdeki aşkı canlandırmak, aşkın kıymetini hatırlatmak, aşksız hayatın bayatlığını vurgulamak için, gününüze bir parça ışık düşürmek için Günışığı Posta Hizmeti’ni başlatıyorum. Memlekete ve bütüne hayırlı uğurlu olsun! (7.11.2010)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder