Bunu anlatmam lazım:
Dün gece. Bana göre bu gece ve şu an tabii, bu satırları kalemle kağıda yazarken. Elektrik kesik. Müthiş şimşekler ve göğü yaran gürlemeler geliyor ara ara. Bu aydınlanma anlarının dışında, dağın başındaki evimde karanlıklar içindeyim. Bir başıma.
Uzakta gözüken köyün de karanlıkta olması (jeneratörlü birkaç yer hariç) bir teselli aslında: Elektrik orda olup bende olmasa esas ayvayı yemiştim! Şimdi en azından ilk fırsatta tamir edileceğini biliyorum. Sadece benim elektriğim kesilseydi (ki geçen kışlarda olmadı değil) ayrı bir özel trafodan geldiği için önceliksiz olarak, en erken ertesi sabaha yapılabilirdi.
Neyse. Karanlıktayım. Gündüzün fırtınalı karanlığında zaten mumları yakmış olduğumdan, çok da afallamadım ilk anda. Aslında insan, ne kadar gereksiz ışık yaktığını fark ediyor elektrikler kesilip geri geldiğinde! Şunu, şunu, şunu yakmasan olurmuş, diyorum her seferinde.
Işık bir yana, bir de ısınma durumu var tabii: Orda da pratikliğime ve gerçekçi düşünmeme müteşekkir olacağız. Elektriğe ihtiyaç duyan kaloriferi yeterli görmeyerek, daha doğrusu elektrik adlı modern ama güvenilmez unsurdan bağımsız kalmayı kaçınılmaz görerek, bütün evi ısıtabilen harika bir odun sobası sistemi kurdum çünkü. Şimdi, sabah 0 derece dış sıcaklıkta başladığım ısınma maratonu, kaloriferin elektrikle birlikte devreden çıkmasına rağmen başarıyla sürüyor. Gündüz içerdeki odun stoku da tazelendiği için sobamız mutlu.
Uçuşan adamlar...
Şöminenin nerdeyse 4 metre derinlikteki kapağı, tekrar tekrar kapatmama rağmen rüzgarla açılıyor sürekli. Rüzgar öyle ki arada pencereden bakarken Mel Brooks filmlerindeki gibi adamların, ağaçların falan uçarak geçeceğini sanıyor insan. Gerçi uçacak adam yok etrafta ya! Köylüm korkar karanlıktan, yağmurdan, yürümekten. Buralardaki en büyük güvenlik unsurum, bu korku zaten: Böyle fırtınalarda, elektrik kesilince ısrarla çağırırlar, ben gece dışarlarda dolaşınca, yürüyüşe çıkınca falan inanamazlar...
Elektriğin getirdiği mekanik ve uğultulu sesler olmadan şahane bir sessizliğe bürünüyor ev. Öyle ki en ufak çıtırtının yeri ve sebebi merak uyandırıyor. Terastan Gregoryen rüzgar çanımın sesleri, dışardan rüzgar, arada bir gökgürültüsü sesi geliyor. Sobanın üstündeki güğümden, eve nem yaratmak için kaynayan suyun hırıltısı. Az evvel mumlarımın etrafına havadan yaklaşan vızıltı, evde (hâlâ!) mahsur kalan bir osuruk böceği olsa gerek. Kapı tarafından gelen anlaşılamayan sesin de, ağaçla çatı arasındaki sürtüşmeden kaynaklandığı çözüldü.
Sanırım soğuk hava, tavan canavarı sorunumu da çözdü bu arada. Bir süredir yatak odamın tepelerinde tıkırdayan, en son mutfağın tepesinde bayağı “takırdamaya” geçen canavar ya sıçan, ya gelincik. Ve onu ordan kovacak hiçbir yol aklıma gelmemişti – ama anlaşılan, inşallah, doğa bu duruma doğal bir çözüm buldu!
Fırtına tanrılarına selam
Camlara yapışıyorum şimşekler çakarken. “Yağmur yağıyor, seller akıyor, Arap kızı camdan bakıyor...” Her fırtınayı böyle zevkle, ağzı kulaklarında izleyen başka kimse var mıdır? Fırtına tanrıları seyirciliğimden mutlu oluyor mudur?
İşte fırtınada elektriksiz yuvamın sessiz, sakin durumu böyledir. Mum alevleri kıpraşır, soba yemeği ısıtır, köpekler burunlarını popolarına gömerek kıvrılır. Şavksızlık tüm gece devam ederse, bu satırların yazarı da önce yogasını icra edip ardından usul usul köpeklerinin izinden gidebilir... (14.12.2010)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder