Ben Şirince’ye böyle günlerde âşık oldum. Kış yavaş yavaş başladığında kendimi bu dağ başında daha bir evimde hissetmem ondan herhalde. Çıplak ruhumla uzun gecelerde halvete girme mevsiminde...
Sıcak yaz günleri namussuzdur, herkese kendini sevdirir, herkese herşeyi sevdirir. Şirince’nin uzun süren baharında, yazında herkes Şirince’ye bayılır. Gidenler geri gelir, gelenler daha daha gelir, gören ayrılamaz, velhasıl çok kişinin sevgilisidir yazın Şirince. Ne zaman ki günler kısalır, havalar kararır, yağmurlar düşmeye başlar, o zaman manzara değişir. O zaman sadece sadık olanın, sadece kalbi Şirince diye çarpanın kendini burada bulacağını bilirsin. O zaman Şirince’nin, sadece kendine ait olanı tutacağını bilirsin.
Kanı çekilen bir vücut parçası gibi, herkesler gider yavaş yavaş. Turist otobüsleri azalır, otopark bugünleri bekleyen sakin ama haşmetli traktörlere kalır. Dükkanlardan açık olanlar seyrelir, açanlarda da beklentisiz, durağan yüzler karşılar seni. Lokantacılar çok zaman salonun arkasındaki ya da üstündeki sıcak evlerindedirler, seslenince çıkarlar belki. Sıcak zeytinyağı ile gözlemenin karışmış kokusu yerini içine kapalı bir odun kokusuna bırakmıştır çoktan. Sokaklarda bir kediler, bir köpekler, bir ben...
Bir kafe, bir soba, bir viola
Utangaç bir güneşin kısa kısa parladığı, ortalığı terkettiğindeyse yerini sert, serin bir rüzgara bıraktığı günlerdeydi, kendimi ilk kez buraya ait hissetmem. Beni bağrına basmak için bekleyen dağ köyünün Şirince olduğunu anlamam. Köyün geleneksel, güzel bir evinden uyarlanmış bir pansiyonda kalıyordum, eskiden ahır olan giriş katıyla birlikte üç katlı. Üst katlara çıkarken ayakkabılarımızı çıkartırdık. Saçımı yıkadığımda tek bir koltuğun sığabildiği balkona oturup güneşte kurutur, bir yandan kitabımı okurdum. Güneşin sıcaklığı, az sonra gelecek kara soğuktan hiç haberi yok gibi.
Güzün, kışın köy sesleri nelerdir? Yakınlardan balta, uzaktan ağaç motoru sesi gelir. Odun için beyine ya da oğluna seslenen kadınlar. Acele acele çarpılan kapılar. Yağmurun ahenkli tıpırtısı, belki gökgürlemeleri. Bir keresinde unutmam, 24 saat durmaksızın sağnak yağmur yağmıştı. Akan sular yolları katıp götürmüştü önüne. Bir kafe içinde bir soba, bir viola ve 3-5 kişi kalakalmıştık; ondan sonrası vur patlasın çal oynasın... Hani gerilim filmlerinde olaylar patlak vermeden hemen önce huzur ve neşe dolu sahneler olur: onları andırır uzun bir sahne.
Korkunç sesleriyle alakabaklar azar yağmurun başlarında, engellemek ister gibi. Atlar kişner, köpekler ürür. Köpekler uzun uzun ürüyorlarsa belki bir av vardır yakın dağlardan birinde. Havaların serinlemesiyle artar zaten domuz avları, yazın sürek avını özleyen avcılar her fırsatta atar kendini dağlara.
Akşam basar usulca
Güneş açmışsa pansiyonun avlusunda odun kokan köy ekmeğiyle kahvaltı ederdik. Kediler kalan peynirleri kapmak için savaşırdı. Duvarın ardından yan bahçedeki Gülsefa teyzenin torunlarıyla muhabbeti duyulur, avlunun altındaki evinse bütün kadınları güle oynaya minik Osman’a yaranmaya çalışırdı: “Oşman, Oşmaaan...” Bir keresinde düğüne gidecek kafileye geç kaldığını duymuştu alt komşulardan genç bir kadın: “Aboo!”, diye haykırıyordu pencereden sarkarak ağız dolusu, “aboo!”...
Derken erkenden akşam basardı usulca. Sessizlik gittikçe koyulaşır, ben kendimi köyün sokaklarını arşınlamaya vururken. Rum taşlarıyla döşeli o sokaklardan birinde, ellerim ceplerimde köyü izleyerek ağır ağır yürürken bir akşam sonsuz bir huzur, varoluşumun eşsiz onayı sardı etrafımı. Hayatta hiç o kadar mutlak bir güvende, o kadar sağ-salim olmadığımı düşündüm. Düşünmedim de, bildim. Farkettim ve anladım. İnandım.
Dağdayım. Mutluyum. Karşımda çamlara doğru inen bulutları gördükçe daha bir mutluyum. Karanlık basıyor, mumları yakmak lazım... (2005) (24.12.2010)
Kanı çekilen bir vücut parçası gibi, herkesler gider yavaş yavaş. Turist otobüsleri azalır, otopark bugünleri bekleyen sakin ama haşmetli traktörlere kalır. Dükkanlardan açık olanlar seyrelir, açanlarda da beklentisiz, durağan yüzler karşılar seni. Lokantacılar çok zaman salonun arkasındaki ya da üstündeki sıcak evlerindedirler, seslenince çıkarlar belki. Sıcak zeytinyağı ile gözlemenin karışmış kokusu yerini içine kapalı bir odun kokusuna bırakmıştır çoktan. Sokaklarda bir kediler, bir köpekler, bir ben...
Bir kafe, bir soba, bir viola
Utangaç bir güneşin kısa kısa parladığı, ortalığı terkettiğindeyse yerini sert, serin bir rüzgara bıraktığı günlerdeydi, kendimi ilk kez buraya ait hissetmem. Beni bağrına basmak için bekleyen dağ köyünün Şirince olduğunu anlamam. Köyün geleneksel, güzel bir evinden uyarlanmış bir pansiyonda kalıyordum, eskiden ahır olan giriş katıyla birlikte üç katlı. Üst katlara çıkarken ayakkabılarımızı çıkartırdık. Saçımı yıkadığımda tek bir koltuğun sığabildiği balkona oturup güneşte kurutur, bir yandan kitabımı okurdum. Güneşin sıcaklığı, az sonra gelecek kara soğuktan hiç haberi yok gibi.
Güzün, kışın köy sesleri nelerdir? Yakınlardan balta, uzaktan ağaç motoru sesi gelir. Odun için beyine ya da oğluna seslenen kadınlar. Acele acele çarpılan kapılar. Yağmurun ahenkli tıpırtısı, belki gökgürlemeleri. Bir keresinde unutmam, 24 saat durmaksızın sağnak yağmur yağmıştı. Akan sular yolları katıp götürmüştü önüne. Bir kafe içinde bir soba, bir viola ve 3-5 kişi kalakalmıştık; ondan sonrası vur patlasın çal oynasın... Hani gerilim filmlerinde olaylar patlak vermeden hemen önce huzur ve neşe dolu sahneler olur: onları andırır uzun bir sahne.
Korkunç sesleriyle alakabaklar azar yağmurun başlarında, engellemek ister gibi. Atlar kişner, köpekler ürür. Köpekler uzun uzun ürüyorlarsa belki bir av vardır yakın dağlardan birinde. Havaların serinlemesiyle artar zaten domuz avları, yazın sürek avını özleyen avcılar her fırsatta atar kendini dağlara.
Akşam basar usulca
Güneş açmışsa pansiyonun avlusunda odun kokan köy ekmeğiyle kahvaltı ederdik. Kediler kalan peynirleri kapmak için savaşırdı. Duvarın ardından yan bahçedeki Gülsefa teyzenin torunlarıyla muhabbeti duyulur, avlunun altındaki evinse bütün kadınları güle oynaya minik Osman’a yaranmaya çalışırdı: “Oşman, Oşmaaan...” Bir keresinde düğüne gidecek kafileye geç kaldığını duymuştu alt komşulardan genç bir kadın: “Aboo!”, diye haykırıyordu pencereden sarkarak ağız dolusu, “aboo!”...
Derken erkenden akşam basardı usulca. Sessizlik gittikçe koyulaşır, ben kendimi köyün sokaklarını arşınlamaya vururken. Rum taşlarıyla döşeli o sokaklardan birinde, ellerim ceplerimde köyü izleyerek ağır ağır yürürken bir akşam sonsuz bir huzur, varoluşumun eşsiz onayı sardı etrafımı. Hayatta hiç o kadar mutlak bir güvende, o kadar sağ-salim olmadığımı düşündüm. Düşünmedim de, bildim. Farkettim ve anladım. İnandım.
Dağdayım. Mutluyum. Karşımda çamlara doğru inen bulutları gördükçe daha bir mutluyum. Karanlık basıyor, mumları yakmak lazım... (2005) (24.12.2010)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder