Hayat bayram olsa!

Dayanamadım, hiç kimse için fark etmeyeceğini bildiğim halde dün evde bayram temizliği yaptım. Dün ve evvelsi gün yaptığım alışverişler ise sadece her yer bütün hafta kapalı olacağından tedarik amaçlıydı, bayram alışverişi değil. Akşam alışverişten eve geldiğimde ise köydeki, Selçuk’taki, İstanbullardaki herkeslerin ruh halini duyumsadım içimde nedense. Herkesin, “Yarın fevkalade bir gün olacak!” diye nefesini tutmuş olduğunu. Ortalıkta bir neşe, bir sevinç, beklenen bir şeyin (Godot!) nihayet gelmiş olmasının keyfi ya da sükuneti...

Ve ben de –kendi başıma– “bayram hali” aldım: Salonda, şöminenin kenarlarında bir sürü mum yaktım, tütsülediğim adaçaylarıyla güzel kokular saçtım, tabii ki şömineyi yaktım, su içine bayram çiçeği hazırladım, güzel müzikler koyarak (ne zamandır toniğim yoktu, onun varlığını da kutlamak lazım!) bir hafif, limonlu cin tonik doldurdum kendime. Yemek için, dün yaptığım porcinili tarhana çorbasını ısıtırken bir yandan sade yeşil salata ve rokamın üstüne manchega rendeleyip ceviz yağıyla şahane bir lezzet haline getirdim, öte yandan pazardan aldığım muhteşem yabani mantarı bol soğanla kavurup ateşten alınca da kıyılmış maydanoz kattım. Bu nasıl bir yemek oldu böyle, alleluya!

Kadehimi bayrama kaldırdım, ve kendime. Hepimize, her gün bayram olsun! Her gün neşe ve takdir dolsun; neşeli her gün, bir sonrakinin garantisi olsun... (16.11.2010)